Huis, tuut en badderen

 Dit is het geboortehuis van Robbert
Hij woonde er tot zijn twintigste
Er wordt altijd naar verwezen als de gruhvuhpruh
Groen van Prinstererlaan vonden ze te lang


 Grote broer gaf mijn man les in deze Anglia
Het was eerst de auto van hun moeder
Later kreeg Robbert hem


Haar kamer was op de tweede etage
Junglebehang
Oranje gordijnen
Oranje accessoires
Hoezo 1976?

Wie houdt wie nu vast?


Je moet op elkaar kunnen bouwen
Een kwestie van eer en vertrouwen
Maar als u goed kijkt
Is niets wat het lijkt
Wie manipuleert hier de touwen?

Zwijmelen op zaterdag 131








YouTube is toch geweldig. Al surfend ontdek je telkens weer nieuwe nummers. Een heerlijke website. Twee echte zwijmels om de zaterdag in te luiden. Ik wens jullie een heerlijk weekend.

Sportief

SPORTEN?
GRAAG
IK GA VOOR HERSENGYMNASTIEK

Goud van oud

Nog een paar plaatjes van vroeger:
1954
Manlief met zijn moeder en broertje Hans

1955
Op de voorgrond Astrid en Puk
In het midden schoonma met Hans en Robbert
Achteraan Hen en Marijke
Drie jaar later zou er nog een zusje volgen

1976
Blije ik in mijn kraamweek
Dochterlief sliep nog bij ons op de kamer
Zoals jullie zien was ik naar de kapper geweest

Moeders mooiste


Je zal moeders mooiste maar wezen
Dan heb je toch niets meer te vrezen
Ze staan in de rij
Voor een vrijpartij
Dus jij mag de hele dag kezen

Zwijmelen op zaterdag 130







Beroemde filmmuziek van Ennio Morricone.

Fijn weekend zwijmelaars.

Gescande dia's

Dankzij jongste zwager zijn alle dia's gescand
Dierbare herinneringen
Ik deel er een paar met jullie
Mei 1954
Astrids communie
Robbert mag zijn lievelingszus een arm geven

1972
Brief naar mijn ouders
Ik was in Ceriale
Met schoonfamilie en mijn liefje

1976
Robbert met onze dochter in bad

Trots op Marissa

Woensdagmiddag waren we in Tilburg bij Ronald en Marissa. Ze had een schitterende tekening gemaakt van een Ninja Turtle. Ene Raph. Geen idee wie dat is, maar blijkbaar is het een van haar helden. Het was geen kleurplaat. Nee. Ze had hem nagetekend. Knap hoor.

Ik vroeg haar ook of ze al een beetje kon lezen en meteen haalde ze een boekje uit haar kamer om mij iets voor te lezen. Wauw. Ik was helemaal onder de indruk van haar prestatie. Ze kan echt lezen! Net zeven jaar. Zo'n verschil met een paar maanden geleden. Wat gaat dat ongelooflijk snel.
Hier zit een trotse oma.

Help, mijn tuin is ontploft


Dankzij de meiregen, lentezegen is de tuin ontploft. Niet te filmen hoe alles in één klap is uitgerold, vertienvoudigd en veranderd in een lichtgroene jungle. Zo vreemd dat ik na zestig jaar op deze aardkloot nog steeds verbijsterd naar deze metamorfose kan kijken. Het went gelukkig nooit.
Ik verklaar april en mei de liefde. Definitief. Hoe mooi de andere maanden ook kunnen zijn, niets kan me zo verrassen als deze periode. Ik ben zo blij dat ik zou willen dansen en zingen en (bijna) iedereen kussen. Nou, jeetje, gekker moet het niet worden.

Natuurkracht

Wat zal je verbijsterd staan kijken
Wanneer er zo'n boom staat te prijken
De ANWB
Kan hier ook niets mee
De schade zal nog moeten blijken

Zwijmelen op zaterdag 129





Een hit uit 1967. Wie kent ze nog?
Wij krijgen vanmiddag weer kijkers.
Fijn weekend allemaal.

Logies

Soms komen herinneringen boven die je niet zomaar in een categorie kunt plaatsen. Toch zijn ze het vermelden waard. Zo zaten wij laatst te kletsen over de relatie grootouders – kleinkinderen. Er was zo'n grappige parallel. In de jaren zestig woonde mijn moeders moeder tijdelijk bij ons in. Wij hadden geen logeerkamer en oma sliep dus bij mij op de kamer. Zo nu en dan stopte ze mij een zakcentje toe als dank voor het delen van mijn stekkie. Ik was toen een tiener en elk dubbeltje was goud waard. Ze fluisterde dan 's avonds dat ik het niet verder mocht vertellen, het was ons geheimpje.

Dertig jaar later logeerde mijn vader regelmatig bij ons. De jongste twee knullen
woonden nog thuis en moesten dan op één kamer slapen, zodat er een ruimte vrijkwam voor opa. Hij stopte ze dan wat geld toe en als ik het toevallig merkte, mocht ik er niets van zeggen. Dat was hun persoonlijke regeling en daar had ik niets mee te maken.

Ik ben benieuwd of wij dit soort dingen ook nog eens gaan meemaken. Zal ik vast een centje apart leggen? Of misschien wel twintig euro?

Dit aten wij 40 jaar geleden

Wedden dat jullie het niet meer weten?

De foto is genomen in mijn slaapkamer.
Mijn aanstaande was naar boven gekomen om mij te bewonderen.
Daarna werd de plaat “daar komt de bruid” op de pick-up gelegd.
Vervolgens schreed ik de trap af en de woonkamer binnen.
Diezelfde middag werkte Frans van der Voort zich in het zweet
om de foto's klaar te hebben voor het diner.
Iemand heeft ze als een speer op de menukaarten geplakt.
't Een en ander werd genuttigd in Hoornwijck.

Negenendertig jaar en driehonderdvierenzestig dagen geleden

Weet u nog wat u op zondag 27 april 1975 deed? Waarschijnlijk niet. Maar ik wel!
Morgen ga je trouwen, spookte het door mijn hoofd, heb ik alles wel goed geregeld?
Gisteren de leiding over de winkel overgedragen aan mijn leermeester oom Siem Straathof. Daar dus geen zorgen over. Toch nog even naar mijn kamer om mijn gehuurde jacquet te controleren. Oké, dat was aangepast. Vandaag de dag moeten we er niet meer aan denken, maar toen gingen we trouwen in stijl. Dat gold ook voor de naaste familieleden.
Overmorgen gaan we op huwelijksreis. Ik had Mar alleen laten weten dat we gingen vliegen. Waarnaartoe? Naar een plek met heerlijke temperaturen, dus zomerse kleding meenemen. Verder had ze geen flauw idee. Ook de mensen van het reisbureau, Erik de Zwart en zijn vrouw, wisten gelukkig hun mond te houden. Mijn koffer, inclusief reispapieren, stond klaar.
Echt niets vergeten? Even alles nagaan. Morgenochtend Mar ophalen, familie aanwezig in Zoetermeer, dan per auto naar de koetsjes, trouwen in het stadhuis, vervolgens in de kerk met aansluitend een receptie en diner in Hoornwijck, waar ik ook een kamer had geboekt voor de nacht. Ja, alles was geregeld.
's Middags kwamen mijn vrienden en familie nog langs en kon ik alle beslommeringen even vergeten. 's Avonds ging iedereen op tijd naar bed. Morgen een drukke dag.
Eenmaal op mijn slaapkamer besefte ik dat dit mijn laatste avond in mijn ouderlijk huis zou zijn. Ik ben toen naar hun slaapkamer gegaan en heb aangeklopt. Ja, dat was een emotioneel moment.
Mede dankzij een aantal pilsjes kon ik daarna de slaap goed vatten met als laatste gedachte: Morgen ga je trouwen!

Mijn mannetje

1951 
Park Vreugd en Rust in Voorburg

1956
Robbert en Hans 

1960
Op de Miggelenberg met moeder en jongste zusje

Klaprozen


Ik heb voor dit plaatje gekozen
Omdat het net lijkt of ze blozen
Zo teer en fragiel
Het raakt in de ziel
Ik klap enthousiast voor de rozen

Zwijmelen op zaterdag 128





Al zoekend naar een nieuwe zwijmel struikelde ik over deze hit uit 1991. Ik ben er een tijdje dol op geweest. Nu weet ik dat niet meer zo zeker. Nou ja. Oordelen jullie zelf maar.

Fijn weekend, lieve zwijmelaars.

Verdelen

Ook al waren wij onze relatie op een heel traditionele manier gestart en stonden de taken min of meer vast (zie autobiografietjes), we hebben in de loop der jaren wel geleerd om de bakens te verzetten. Wat in de jaren zeventig onvoorstelbaar was geweest en totaal niet bij ons paste, bleek eind jaren negentig een prima oplossing te zijn. Deels uit noodzaak en deels omwille van de uitdaging ruilden wij van rol binnen onze patronen. Het was een avontuur. Ik schreef er hier en hier al eerder over.
Manlief ging de boer op en ik solliciteerde naar een vaste baan. Intussen probeerden onze jongste twee zonen de puberteit te overleven. Dat ging niet zonder slag of stoot, neem dat maar van mij aan.
Gek genoeg kon ik mezelf redelijk loskoppelen van de dagelijkse beslommeringen, al was dat 22 jaar mijn vaste ritme geweest. Puur door de werkdruk en het nieuwe van een fulltimebaan was er gewoon geen ruimte om nog te piekeren over huishoudelijke dingen. Er ontstond een heel nieuw ritme. Robbert deed de boodschappen en kookte vijf van de zeven dagen. Hij ving de jongens op en liet de honden uit. Intussen netwerkte hij zich een slag in de rondte.
Ik vertrok op mijn brommertje naar de hypotheekbank en was gevloerd tegen de tijd dat ik thuis kwam. Wat een contrast met het thuismoederschap.
We kregen steeds meer begrip voor elkaars positie, al moesten daar echt wel wat gesprekken voor worden gevoerd. Er was één jaar waarin ik triomfeerde en zowaar meer verdiend heb dan hij. Een unicum. In 1998 mocht ík namelijk de hypotheekrente als aftrekpost invullen. Ik heb daar enorm van genoten. Een jaar later was de business booming en verdiende hij weer meer dan ik. Maar ik had mijn momentje van glorie toch maar mooi binnen.

Kijk bij Plato voor de andere invullingen van deze schrijfuitdaging.

Toe nou

Toe nou mensen. Kom nou kijken. Het krentenboompje in de voortuin bloeit. Peer en appel staan op springen. Varens liggen klaar om zich uit te rollen. De magnolia is zo mooi en de forsythia is nog geel. Schiet nou op. Er is een eend bezig met het bouwen van een nest tussen de pachysandra's. Straks hebben we kuikens in de vijver. Het is één groot lentefeest in de tuin. Hoe kunnen jullie nou niet verliefd worden op deze stek?

Ontluiken - wijsheid

De invalshoek van deze maand vul ik in met een gescande foto uit 1992. 
Onze dochter van 16 lentes vertolkt het ontluiken.
Mijn vader van 70 staat voor de wijsheid. 
Samen zijn ze al decennia twee handen op één buik. 
Hier hebben ze dikke pret. 
Dat is wel duidelijk.

Slurven

Geheel nieuwe wijze van surfen
Je moet het toevallig maar durven
't Is dubbele pret
Van retteketet
Voorlopig noem ik dit spel “slurven”

Zwijmelen op zaterdag 127





Nog een keertje Timi. Voor manlief als dank voor zijn lieve vakantiegastblogjes.
Ik wens jullie een heerlijk weekend.

Kabouters in bad

Verzoeknummer van een blogmaatje

Vakantiegastblog 2

Frankrijk, u kent het wel. Dorpjes met de standaard jeu-de-boul banen waar oud en jong staan te spelen, terwijl vanaf de terrasjes om het plein wordt toegekeken door de beste stuurlui. Hier geen hogere prijzen (zoals in Parijs) wanneer je toevallig vooraan zit. Nee, het tegendeel. Twee drankjes voor een paar euro. Wat een verschil met die woekerprijzen in de toeristische centra en langs de tolwegen. En ja, zo kwamen we bij het hotel waar ik het eigenlijk over wilde hebben.

Door de plaatselijke VVV werden we verwezen naar een prachtig hotel op de berg. (ik had om meer luxe gevraagd) Maar u begrijpt het al. Vol! Als we iets verder de berg op reden, was er nog een mogelijkheid tot overnachten. Zo gezegd, zo gedaan.
Nou, dat zag er niet slecht uit. We namen de lift naar boven om bij de receptie te komen. Er bleek nog een kamer vrij te zijn. Een zolderkamer. Het was laat en we hadden geen zin meer om de berg weer af te dalen. Het bleek een enorme meevaller. Het was zelfs een soort appartement, waar ik met mijn lengte goed uit de voeten kon. Geen houten schot aan het voeteneinde van het bed. Prima.
We moesten ons tussen 18:00 en 18:15 uur melden bij de eetzaal. Dat was een van de huisregels. Daar kregen we een tafeltje toegewezen wat onze vaste stek zou blijven. Linnen servetten in een envelop met ons kamernummer erop lagen naast ons bord. Ik vroeg om een menukaart. Die hadden ze niet. Eten wat de pot schaft. We konden alleen kiezen tussen vlees of vis. Take it or leave it.
Ik ben een veeleisend figuur en wilde meteen vertrekken. Mar, die mij altijd bij de tijd houdt, vond het prachtig. Oké accepteren dan maar.
De eigenaresse stond samen met haar moeder in de keuken. Ze leek ontzettend op tante Sidonia en zo blijven wij haar ook noemen. Ze kon heerlijk koken. Soep vooraf en pudding toe. Bij de ingang hing een bord met de gerechten voor de volgende dag. Na afloop gingen onze servetten weer terug in de envelop. Veel gasten gingen nog even wandelen. Wij waren daar te lui voor. Een goed boek, drankje erbij en je komt de avond wel door.

We lagen ongeveer een uur te slapen toen het brandalarm afging. Vanuit het dakraam was nog niets alarmerends te zien. Ik ging op de gang kijken wat er aan hand was. Trap af (geen lift gebruiken!) en op de lagere etages rondneuzen. Ik kwam andere gasten in pyjama tegen. Zij wisten ook niet wat er aan de hand was. Op de parterre kwam ik de brandweer tegen. Vals alarm. Op de terugweg naar boven alle gasten hierover ingelicht, want tante Sidonia was te gestrest. De rust keerde weer.
Kom ik op de kamer staat Mar daar aangekleed en wel met de hoogstnoodzakelijke spullen, zoals geld, paspoorten, reispapieren, een deken, etc. Ze had het dakraam als vluchtroute in het vizier en wachtte rustig af. Hoe nuchter kun je zijn?

De volgende dag verkenden we de omgeving en besloten om nog een paar dagen bij te boeken in Sidonia's hotel, hoe kneuterig het ook was. Nu kijken we nog steeds terug op die aparte, soms gekke, bestemmingsloze reizen van ons. Picknicken in weilanden, Mar vertrouwen als ze me dwars door een bos heen stuurt over een zanderig hobbelpaadje. “Het staat op de kaart, dus geloof me maar.” Nee, een routeplanner hadden we nog niet, op Mar na. Ik dacht echt dat we van de kaart zouden vallen. Ach, wat hebben we genoten.
Daarom is het zo fijn als er weer eens een moment is waarop we mijmeren “weet je nog? … hoe zalig was het daar … wat een armoe was die kamer”. Het zijn die momenten in ons leven die niemand ons kan afnemen.

Vakantiegastblog 1

Binnenkort is het weer zover. De vakantietijd breekt aan. Van de week hadden Mar en ik het er nog over. Even terugblikken. Zo van “weet je nog …. ach dat was apart ... wat was het daar mooi.”
Maar goed, eerst even vertellen hoe wij onze toenmalige tripjes hadden voorbereid.... Helemaal niet. Ja, we wisten het land, de streek en diverse bijzonderheden daar. Verder niets.

Het was 2001 en de bestemming was de Elzas. Koffers gepakt, auto ingeladen en rijden maar. Geen slaapadres voor die avond of voor alle andere nachten. Dat maakte het zo leuk. We zien wel. Geen gejakker over de autobanen, maar heerlijk rustig over landelijke wegen. Dus genieten vanaf het moment dat je vertrekt. 's Middags tegen een uur of vier gingen we op zoek naar een slaapgelegenheid. Overal natuurlijk dezelfde vraag: “Heeft u geboekt?” Nee, natuurlijk niet, maar dat konden zij niet weten. Menigmaal was er geen plaats en moesten we verder zoeken. Om jullie gerust te stellen, we hebben altijd wel wat gevonden. En dat maakte onze manier van reizen zo bijzonder. Soms heel spannend. Als je tegen een uur of zes nog geen plek hebt gevonden, denk je dat het nooit meer goed komt. Maar ach, hoe later het wordt, hoe minder noten je op je zang hebt. Je accepteert iedere gelegenheid.

Ik ben twee meter lang en stel dus de nodige eisen aan de kamer en vooral aan het bed. In veel hotels hebben ze nog bedden van een meter negentig met een plank aan het voeteneind. Zie je het voor je? Kussens opgestapeld aan het eind zodat mijn benen kunnen uitsteken om maar niet de hele nacht krom te moeten liggen. Ach, wat hebben we gelachen. Om dan maar niet te spreken over de zolderkamers met een schuin dak. Maar ja, als het inmiddels half zeven is en de laatste kans doet zich voor, wat doe je dan? Accepteren. En dan blijkt eens te meer, het hoeft niet altijd luxe te zijn met een receptie en een nachtportier. Juist in deze kleine gelegenheden waar mamma nog in de keuken staat, werden we gastvrij ontvangen. “U heeft nog niet gegeten? Geeft niet, we maken wel wat voor u klaar.” Of, en dat gebeurde ook, de keuken was die dag gesloten, maar we konden altijd ergens in het dorp gaan eten op voorspraak van het hotel en kregen de huissleutels mee. We hebben meegemaakt dat we daarmee alles konden openen. De privévertrekken, bar, etc. Hoezo vertrouwen? De volgende ochtend ontbijten in een mini eetzaal. Daar ontmoet je dan gelijkgestemden. Geen poeha of kapsones. Mensen zoals wij. Genieten van de kleine dingen van het leven (die heel groot blijken te zijn). Koeien die door de straat lopen, een smid die een paard beslaat of gewoon een uitzicht om in te lijsten. Allemachtig. We zijn nog maar onderweg. De Elzas is bijna in zicht.

Schakel


Ik heb nu de schakel gevonden
Waarmee aap en mens zijn verbonden
Van harig naar glad
Zo simpel is dat
We kunnen de kwestie afronden

Zwijmelen op zaterdag 126






Een hit uit 1961. Helen was toen 15 jaar. Ik was 6. Een zalige stem heeft ze.

Fijn weekend. Geniet van het mooie weer.