Ontluiken - wijsheid

De invalshoek van deze maand vul ik in met een gescande foto uit 1992. 
Onze dochter van 16 lentes vertolkt het ontluiken en mijn vader van 70 staat voor de wijsheid. 
Samen zijn ze al decennia twee handen op één buik. 
Hier hebben ze dikke pret. 
Dat is wel duidelijk.

Slurven

Geheel nieuwe wijze van surfen
Je moet het toevallig maar durven
't Is dubbele pret
Van retteketet
Voorlopig noem ik dit spel “slurven”

Zwijmelen op zaterdag 127





Nog een keertje Timi. Voor manlief als dank voor zijn lieve vakantiegastblogjes.
Ik wens jullie een heerlijk weekend.

Kabouters in bad

Verzoeknummer van een blogmaatje

Vakantiegastblog 2

Frankrijk, u kent het wel. Dorpjes met de standaard jeu-de-boul banen waar oud en jong staan te spelen, terwijl vanaf de terrasjes om het plein wordt toegekeken door de beste stuurlui. Hier geen hogere prijzen (zoals in Parijs) wanneer je toevallig vooraan zit. Nee, het tegendeel. Twee drankjes voor een paar euro. Wat een verschil met die woekerprijzen in de toeristische centra en langs de tolwegen. En ja, zo kwamen we bij het hotel waar ik het eigenlijk over wilde hebben.

Door de plaatselijke VVV werden we verwezen naar een prachtig hotel op de berg. (ik had om meer luxe gevraagd) Maar u begrijpt het al. Vol! Als we iets verder de berg op reden, was er nog een mogelijkheid tot overnachten. Zo gezegd, zo gedaan.
Nou, dat zag er niet slecht uit. We namen de lift naar boven om bij de receptie te komen. Er bleek nog een kamer vrij te zijn. Een zolderkamer. Het was laat en we hadden geen zin meer om de berg weer af te dalen. Het bleek een enorme meevaller. Het was zelfs een soort appartement, waar ik met mijn lengte goed uit de voeten kon. Geen houten schot aan het voeteneinde van het bed. Prima.
We moesten ons tussen 18:00 en 18:15 uur melden bij de eetzaal. Dat was een van de huisregels. Daar kregen we een tafeltje toegewezen wat onze vaste stek zou blijven. Linnen servetten in een envelop met ons kamernummer erop lagen naast ons bord. Ik vroeg om een menukaart. Die hadden ze niet. Eten wat de pot schaft. We konden alleen kiezen tussen vlees of vis. Take it or leave it.
Ik ben een veeleisend figuur en wilde meteen vertrekken. Mar, die mij altijd bij de tijd houdt, vond het prachtig. Oké accepteren dan maar.
De eigenaresse stond samen met haar moeder in de keuken. Ze leek ontzettend op tante Sidonia en zo blijven wij haar ook noemen. Ze kon heerlijk koken. Soep vooraf en pudding toe. Bij de ingang hing een bord met de gerechten voor de volgende dag. Na afloop gingen onze servetten weer terug in de envelop. Veel gasten gingen nog even wandelen. Wij waren daar te lui voor. Een goed boek, drankje erbij en je komt de avond wel door.

We lagen ongeveer een uur te slapen toen het brandalarm afging. Vanuit het dakraam was nog niets alarmerends te zien. Ik ging op de gang kijken wat er aan hand was. Trap af (geen lift gebruiken!) en op de lagere etages rondneuzen. Ik kwam andere gasten in pyjama tegen. Zij wisten ook niet wat er aan de hand was. Op de parterre kwam ik de brandweer tegen. Vals alarm. Op de terugweg naar boven alle gasten hierover ingelicht, want tante Sidonia was te gestrest. De rust keerde weer.
Kom ik op de kamer staat Mar daar aangekleed en wel met de hoogstnoodzakelijke spullen, zoals geld, paspoorten, reispapieren, een deken, etc. Ze had het dakraam als vluchtroute in het vizier en wachtte rustig af. Hoe nuchter kun je zijn?

De volgende dag verkenden we de omgeving en besloten om nog een paar dagen bij te boeken in Sidonia's hotel, hoe kneuterig het ook was. Nu kijken we nog steeds terug op die aparte, soms gekke, bestemmingsloze reizen van ons. Picknicken in weilanden, Mar vertrouwen als ze me dwars door een bos heen stuurt over een zanderig hobbelpaadje. “Het staat op de kaart, dus geloof me maar.” Nee, een routeplanner hadden we nog niet, op Mar na. Ik dacht echt dat we van de kaart zouden vallen. Ach, wat hebben we genoten.
Daarom is het zo fijn als er weer eens een moment is waarop we mijmeren “weet je nog? … hoe zalig was het daar … wat een armoe was die kamer”. Het zijn die momenten in ons leven die niemand ons kan afnemen.