De bodyguard


Beschermen, behoeden, bewaken
Geen vijand zal bij jou geraken
Want ik ben een heer
Op mijn woord van eer
Ik zal hier mijn plicht niet verzaken

Zwijmelen op zaterdag 266



We krijgen de sfeer al een beetje te pakken.
Dit plaatje uit 1957 helpt ook.


Links staat Astrid met broer Hans en Robbert staat te stralen voor de stal. Zus Marijke is nog net zichtbaar in het hoekje.

Fijn weekend zwijmelaars.

Onze geadopteerde schilder

Sinds vorig voorjaar is er regelmatig een vaste klusser in onze buurt. Een gepensioneerde plaatsgenoot hielp sinds mei al met het opknappen van de jachthut na de isolatie van het plafond.

Vervolgens is hij gestart met het schilderen van de buitenboel en naarmate de seizoenen wisselden verkaste hij naar binnen. Nu werkt hij dus al enige weken in de eetkamer en keuken.
We houden straks even pauze tussen de feestdagen en in januari gaat hij aan de woonkamer beginnen.

Alle restanten van ons rokersleven worden weggepoetst. Ook de gordijnen worden door de stomerij onder handen genomen. Het is een heerlijk gevoel om zo positief met onze directe omgeving bezig te zijn. Schilderijen, klok, tv, lampen en andere verdwaalde troep worden opnieuw kritisch bekeken en alleen het onmisbare krijgt een nieuwe plek aan muur of plafond.

Zodra hij weer met de buitenboel verder kan zal hij dat vanaf april wel doen. Voorlopig hebben we geen kind aan hem. Hij verzorgt zijn eigen natje en droogje en past zich naadloos aan ons ritme aan. Zijn medeleven is hartverwarmend. Jan, je bent een blijvertje.

De schaapsherder


Je ziet hier een herder in Zuidveld
Die dieren echt boven zichzelf stelt
Zo saam met zijn hond
Zwerft hij in het rond
Geen enkele zorg die zijn hart kwelt

Zwijmelen op zaterdag 265

Op de trouwdag van mijn ouders (9 december 1953) plaats ik graag een nummer waarvan ik zeker weet dat mijn moeder helemaal uit haar dak zou gaan:



Terwijl de winterschilder hier in huis driftig bezig is onze slechte gewoontes uit het verleden weg te poetsen, proberen wij het “gewone” leven weer op te pakken. En dat valt niet altijd mee.
Soms één stap vooruit en twee stappen terug. Maar we zijn volhouders.

Dit is de swingende keuze van mijn allerliefste gastblogger:



Geniet van het weekend lieve blogmaatjes.


Voor alle kaarten die maar blijven komen.

We houden het gezellig

Ik heb zat te melden maar erg weinig leuks.
Voorlopig beperk ik me dus tot muziek op zaterdag en limericks op zondag.
Ziekenhuizen, artsen, kwalen en tranen komen me mijn neus uit.
Doe met me mee en houd het ook gezellig.


Maak je klaar voor een positief jaar!

Ik ben er weer

Het zal even duren voordat mijn bovenkamer alles een plaatsje heeft gegeven. Maar gezien jullie aandacht, liefde en toewijding komt dat allemaal dik in orde.

Bergen dankbaarheid gaan naar mijn dierbare gastblogger die ons van de broodnodige informatie voorzag. Stapels verbijstering en verlegenheid dankzij al jullie reacties.
Het zal ook wel even duren voordat ik alle berichtjes van jullie heb kunnen lezen. Misschien gaat dat niet eens helemaal lukken. Alvast een dikke knuffel.

De klokkenmaker


Een man die de tijd kan bewaken
Ons iedere dag doet ontwaken
Hij houdt ons in lijn
Waar zouden we zijn
Als hij toch geen klokken kon maken

(uitgestelde limerick van 26 november)

Bijpraten

Zoals ik jullie beloofd had volgt hier een follow-up van mijn laatste bericht.

De antibiotica die werden toegediend hadden volgens de artsen niet het gewenste resultaat.
Op mijn aandringen werd er dan toch besloten om contact te leggen met de chirurg die de stoma had aangelegd, de cardioloog die de zware bloedverdunners had voorgeschreven en de uroloog waar Mar van het begin af aan onder behandeling was.

Nou, gisterenmorgen was het zover! Vier specialisten die de koppen bij elkaar staken omdat ze ook wel inzagen dat ze op een heilloze weg bezig waren.
Mijn meisje wist niet wat haar overkwam! De bloedverdunners werden afgeschaft, een bloedtransfusie toegediend en medicatie om het bloed te verdikken.

En toen kwam de aap uit de mouw! De arts kwam na dat beraad naar haar toe met de mededeling: "  Morgen (donderdag) gaan we 2 bypasses bij de nieren aanleggen naar de stoma om de afvoer van vocht te verbeteren" Dus.... wéér een operatie.

Vanmorgen, na nog een transfusie, om 12 uur naar de OK. Om een uur of 3 ben ik naar het ziekenhuis gegaan en hoorde dat ze van de OK af was en binnen 45 minuten naar haar nieuwe kamer (305) gebracht zou worden.

En ja hoor daar werd mijn meisje, duf als een konijn, naar de kamer gebracht. Heerlijk, die glimlach toen ze me zag! Toen ze weer een beetje bij kennis kwam vroeg ze me om te kijken of het 2 extra stomazakjes erbij waren. Gelukkig kon ik zeggen dat de omleidingen intern waren aangelegd want er was niets anders te zien dan 2 pleisters. (Onvoorstelbaar knap de techniek vandaag de dag) Wat een opluchting. Geen extra zakjes!

De chirurg vertelde ons dat alles, ondanks alle interne problemen bij haar, prima verlopen was. Dat hij gelijk had bleek wel uit het feit dat ik nog nooit zoveel vocht had gezien en verwijderd in zo'n korte tijd.
Kortom, even weer een heftige tijd maar met een, voor nu, goede afloop. Nu weer de bacterie bestrijden. We gaan er voor!!

En oh ja, onvoorstelbaar hoeveel kaarten, mailtjes en reacties mijn meisje heeft ontvangen van jullie! Hartverwarmend. Ze geniet er enorm van.

Beste bloggers, ik hoop dat ik vanaf nu weer positieve berichten kan laten horen want één ding is zeker. Mijn meisje vecht er hard voor ondanks alle tegenslagen.

Lieve bloggroetjes,

Robbert