Tweelingzusjes?

Ruim twee jaar geleden schreef ik er al een logje over. Het bleef toch door mijn hoofd spoken.

Op onze verjaardag trok manlief de stoute schoenen aan en ging een felicitatiekaartje bij haar bezorgen. Bij toeval had hij eerder die week het adres opgevangen bij de inschrijfbalie van het Turnhoutse ziekenhuis. (ze vragen namelijk of je adres, telefoonnummer en huisarts ongewijzigd zijn en ze begonnen met het noemen van een adres in Poppel)
In de tekst van het kaartje had ik onze overeenkomsten vermeld en het feit dat we in diverse ziekenhuizen soms bijna verwisseld werden.

Enkele weken later ontving ik een mailtje van mijn “zusje”. Ook zij had een aantal keren verkeerde rekeningen ontvangen of gewijzigde afspraken die voor mij waren bedoeld. Zo heb ik inderdaad voor niets bij de uroloog gestaan, terwijl de assistente bij hoog en bij laag bleef beweren dat ik een brief had ontvangen over de aangepaste datum. Tien minuten later bleek die brief niet naar mijn adres te zijn gestuurd, maar naar het hare.

We zijn blij dat we nu elkaars contactgegevens hebben. Familiebanden zijn nog niet gevonden. Haar voorouders komen uit West-Duitsland en Noord-Holland, de mijne uit Friesland. Maar het blijft heel bijzonder.

Brief 8

Hoi Novelle,

Heb jij ook zo'n last van oorsuizingen? Wat een ellende. Manlief tobt er ook al jaren mee en gebruikt radiogeluiden om de herrie enigszins te overstemmen. Helaas houd ik van stilte en gaat de tussendeur vaak dicht, terwijl we verder heel graag in elkaars buurt zijn. Momenteel kampt hij ook nog met een dicht linkeroor door een soort chronische ontsteking en in het rechteroor heeft hij een gehoorapparaatje.
Je mag heerlijk zagen en zeuren, hoor. Ik heb daar geen enkel probleem mee. Zolang er maar een beetje vrolijke tegenhangers in je brieven voorbij komen.
Ik heb momenteel helemaal geen bloginspiratie. Alleen de zaterdagse zwijmel en de limerick op zondag weet ik er nog uit te persen. Droevig, maar tijdelijk (zullen we hopen). Ik ben nogal plichtsgetrouw en hoewel ik weet dat ik niemand iets verplicht ben, kan ik het toch niet uitstaan dat ik niets meer weet te verzinnen.

Balen dat je buren de komende zomer gaan verbouwen. Dat gaat ongetwijfeld voor herrie en stof zorgen. Blij dat ik jou niet ben. Laten we hopen dat de druif de verhuizing overleeft. En ja, de lente blijft een seizoen vol wonderen.
Een prachtig gedicht wat je plaatste. Van binnen blijven we inderdaad jong, ook al herinneren onze kwalen en spiegelbeelden ons telkens aan onze wereldse leeftijd. Ik blijf me ook verbazen over de veranderingen in ons beeld van de buitenwereld naarmate we ouder worden. In sommige opzichten worden we milder, terwijl andere dingen ons juist veel intenser kunnen raken.

Vrijdag hebben we de jachthut maar weer eens gekuist, want oudste zoon kwam van zaterdag tot maandag met zijn gezin. De kachel was nog wel nodig voor de nacht, want het wordt daar altijd erg vochtig en dat is niet fijn om in te slapen.
Op zondag gingen ze naar een Turkse paasbijeenkomst elders in Belgiƫ en wij waren die dag bij mijn broer en schoonzus in 's-Gravenzande, samen met nichtje van moeders kant en haar man. Gezellig kletsen, spelletjes doen en genieten van de kookkunst van mijn broer.
Volgend weekend krijgen we dierbare vrienden te logeren.

Onze dochter vertrekt over een paar dagen naar India en gaat daar twee weken rondreizen met een gezelschap. Ik ben reuze benieuwd hoe ze dat gaat vinden. Het is zo totaal anders dan de reizen die ze met een vriend heeft gemaakt. Je moet altijd maar afwachten wat voor mensen er in je groep zitten. Ik hoop voor haar dat het niet alleen ouderen zijn.
Intussen probeer ik iedere dag wat correcties te doen op een website die zij aan het bouwen is. Zelf heeft ze veel last van RSI en knopen in haar schouderspieren. Ze krijgt onmiddellijk pijn wanneer ze op haar laptop bezig is.
Ik moet ook oppassen dat ik niet te lang achter elkaar met die correcties bezig ben en let er op dat ik op tijd mijn pauzes neem, anders voel ik tintelingen in mijn rechterarm. Het zijn heel veel herhaalde bewegingen en muiskliks.

Hoe waren jullie paasdagen? Nog eieren gezocht met de kleinkinderen? En hebben jullie plannen voor de zomer?

Lieve groet uit Ravels,
Marja.

Diepte

We leren als kind al te meten
Want meten is immers ook weten
Maar op deze plaat
Is niets meer op maat
Of ben ik mijn meetlat vergeten

Zwijmelen op zaterdag 75



Eric Howard Carmen (1949) is een Amerikaanse singer-songwriter en zanger van The Raspberries. Hij is vooral bekend van zijn hits “All by myself” uit 1976 en “Hungry eyes” uit 1988.

Vertederend

One at a time 24 x 36 oil

Olif(h)an(d)tje

Een knap staaltje van vingerverven
Ik zou dat talent dolgraag erven
Elk dier wordt handtam
Van tijger tot ram
Zou douchen dit kunstwerk bederven?

Zwijmelen op zaterdag 74


Een swingend nummer uit die heerlijke film “The Jungle Book”.

Ff trillen

Wie van thrillers houdt kan zijn hart ophalen bij Sharon Bolton. Vorige week leende ik vijf boeken bij de bieb en ik heb ze binnen een paar dagen allemaal uitgelezen. Nou ja, niet allemaal. Ik kreeg met mijn hongerige greep wel vijf exemplaren te pakken, maar bij thuiskomst bleek er een titel dubbel te zijn. Beetje dom.

Waarschuwing: zij schrijft geen spul voor tere kinderzieltjes!

Thursday Challenge "Travel"

Kiekje uit 1975
Onze huwelijksreis naar Tenerife

Dat was even schrikken

Hadden we toch al zomerse illusies, knalde de temperatuur dinsdag ineens 10 graden naar beneden. 
Normaal of niet; zap mij maar terug naar de vorige vijf, zes weken. 
Maar ja, we hebben niets te willen. 
Helaas, helaas, de weergoden zijn de baas. 
Dan maar een paar kiekjes van afgelopen maandag:

Brief 7

Hallo Novelle,

Net als jij heb ik de neiging om meteen te antwoorden op mailtjes en brieven. Grappig. Je bent filosofisch bezig tijdens het autoritje naar je ouders. Ik heb ook wel eens zulke momenten waarin ik me los voel van de werkelijkheid en erboven lijk te zweven. Dan kan ik ook schrikken van geluiden of plotselinge veranderingen. Wat triest om je ouders zo achteruit te zien gaan. Wat voel je je dan vaak machteloos. Ik wens jullie veel sterkte.

Mijn vader is nu 91 en woont sinds december 2012 in een seniorenflat. Dat is een hele verbetering in vergelijk met de eengezinswoning waar hij vanaf 1972 woonde. Nu hoeft hij geen trappen meer op en af en zijn huishouden is overzichtelijk. Hij is slecht ter been en gebruikt buitenshuis een rollator. In huis kan hij zich redelijk verplaatsen. Na diverse tia's moet hij bloedverdunners gebruiken en is hij zo nu en dan “stukjes” kwijt. Ook merken we dat zijn kortetermijngeheugen achteruit holt. Hij is een mens van de dag, want een volgende tia kan fataal zijn. Gelukkig is er nu een alarm in zijn flat en draagt hij een bandje. Zijn vriendin is 68 en komt vrijwel dagelijks bij hem langs. Dat geeft mijn broer en mij veel rust. Ook onze dochter bezoekt hem wekelijks en is stapelgek op haar oop.
Ik moet er niet aan denken om hem te verliezen, maar ik ben ook realistisch genoeg om er rekening mee te houden. We hopen allemaal dat het dan in zijn slaap gebeurt, zodat hij geen pijn en spanningen meer hoeft mee te maken.

Wat leuk dat de jongste gaat backpacken met haar vriend. Onze dochter van bijna 38 heeft ook heel wat verre reizen gemaakt. Zij is een echte globetrotter. Ik ben nooit zo'n avonturierster geweest. In feite ben ik een oersaaie huismus. Hahaha.
Hoewel ik rond mijn zestiende wel woeste plannen had om te emigreren naar Australiƫ of Nieuw-Zeeland. Maar dat hield op zodra ik verkering kreeg met Robbert en mij duidelijk werd dat hij aan zijn zaak in Den Haag gebonden was. Mijn ouders haalden toen opgelucht adem.
Natuurlijk maken wij ons zorgen om onze kinderen. Dat gaat eigenlijk nooit over. Toch kan ik bij zulke verre reizen naar onbekende oorden wel dingen loslaten in het vertrouwen dat ze niet in zeven sloten tegelijk zullen lopen. Heerlijk om zo te bruisen van energie en zelfs tijdens een verhuizing al te dromen van Maleisiƫ.
Onze jongens zijn geen backpackers. Oudste (36) is getrouwd en vader van Rafaella. Hij heeft zijn eigen schoonmaakbedrijf en is daarnaast actief pionier in de velddienst, samen met zijn vrouw. Middelste (34) werkt bij de politie in Dordrecht en heeft een vriendin die in Zaanstad woont. Onze jongste (32), vader van Marissa, is autistisch en woont sinds een paar maanden in een begeleid woonproject.

Het is de laatste tijd erg stil in blogland. Sommige bloggers klagen over gebrek aan inspiratie. Daar heb ik ook wel eens last van. Bovendien is het prachtige lenteweer debet aan de rust op het www. Mensen willen de natuur in om van het voorjaar te genieten. Heel begrijpelijk. Ik heb al heel wat bollen, bloesem en lammetjes voorbij zien komen. Prachtige plaatjes.

Dit alles zit ik al op donderdagochtend te typen en misschien is het a.s. dinsdag wel heel ander weer. Laten we vooral genieten van het moment.

Ik wens je een fijne week en kijk uit naar je volgende brief.

Lentegroet uit Vlaanderen.

Ochtendkoffie

Early morning coffee 24 x 30 oil